Delen is Helen

“k Klop op de deur van meneer, wacht even op een “ja” en ga naar binnen, we hebben elkaar nog niet ontmoet. We kijken elkaar aan en zijn beide “aangeraakt” voor dat er een woord is gezegd!
Voorzichtig komt er een gesprekje opgang…over koetje en kalfjes…het contact van hart tot hart is gelegd….de liefde stroomt vanuit een open hart, beiden hebben we daar niets extra’s voor hoeven te doen, zie in zijn ogen en voel in mijn hart, dat hij het ook zo voelt!

Voel zijn verdriet en machteloosheid…weet nog niets van meneer….zie een foto op het nachtkastje staan van een prachtige vrouw. Meneer ziet dat ik ernaar kijk en begint te vertellen: dat is mijn vrouw, ze is een paar maanden geleden overleden…we kregen tegelijkertijd te horen dat we beiden, ongeneselijk ziek zijn, het ging heel snel….Meneer vertelt en verteld….Over zijn leven…over de laatste weken….de tranen vullen zijn ogen…..zegt nog, ik huil nooit….luisterend schuif ik een stoel bij en leg mijn hand open en uitnodigend op het bed….hij pakt mijn hand en zegt: het is goed om te vertellen…..het verzacht mijn pijn, ben zo verdrietig…ik mis mijn vrouw zo ontzettend …… het is vandaag onze trouwdag! We zijn beiden even stil…….
Vraag aan meneer: “Als u nu thuis zou zijn geweest, wat zou u dan gedaan hebben om bij deze bijzondere dag stil te staan?” Meneer antwoord: zou naar haar graf zijn gegaan, een kaarsje en bloemen bij haar brengen. Ze hield zo van bloemen! U kunt daar hier ook iets mee doen, als u dat wilt. Kan dat? Zou ik wel fijn vinden, is zijn antwoord.
Ga erop uit….mijn gevoel zei me, dat een gerbera een mooie bloem zou zijn voor dit moment.
Kom terug bij meneer, met een kaarsje, aansteker en een roze gerbera in een mooi vaasje. ( de gerbera gepikt uit een bloemstuk, dat in de hal stond) Verbaasd en aangedaan zegt hij: hoe weet je dat… dat zijn de bloemen van haar trouwboeket! Meneer steekt het kaarsje aan en zet het vaasje naast de foto van zijn vrouw…tussen de tranen door zegt hij: zo is het goed, dank je wel!
Zal ik U dan nu alleen laten? Ja, graag …dan kan ik mijn gedachten de vrije loop laten.

Beiden zijn we weer een heel klein beetje geheeld. Meneer door het verdriet er te laten zijn, er over te kunnen praten, in een situatie, waar bijna geen tijd is om te rouwen om het verlies van zijn vrouw, door zijn eigen ziekte en proces van loslaten van zijn eigen aardse bestaan, in een voor hem vreemde maar liefdevolle omgeving, het Hospice.
En ik, omdat mijn trouwboeket bestond uit gerbera’s, maar niet meer getrouwd ben, in een flits, tijdens het halen van het kaarsje en de bloemen, kwam mijn eigen levens verhaal even voorbij en werkelijk voelde, het is goed zo als het is!

We hebben nog vele gesprekjes samen gevoerd, over wat het leven u gegeven heeft, hoe moeilijk afscheid nemen is, hoe kan je, je nu voorbereiden op het naderende einde? Zal ik mijn vrouw weer zien en haar dan herkennen? We hadden beiden een agrarische achtergrond, ook dat was boeiend om daar met elkaar over te praten, u was heel boos op de overheid, met al zijn regels en wetten, waardoor u vond dat het u onmogelijk werd gemaakt om nog langer tuinder te zijn, genoodzaakt was te stoppen met uw bedrijf. Door uw gedachten uit te spreken, kwam er rust in uw hoofd zei u.
We hebben muziek gedeeld, ik speelde verschillende keren voor u een vrolijk deuntje op de accordeon waar u zo blij van werd. U had mij gevraagd nog een keer voor u te spelen, als uw kinderen en kleinkinderen er waren. Dat heb ik gedaan, de laatste zondag dat u hier op aarde was. Jullie hebben samen gezongen, mee gedeind, geneuried en bij You never walk alone, hielden jullie elkaars handen vast, ontstond er een cirkel van liefde en saamhorigheid ….zo ontroerend…….dankbaar dat ik getuige mocht zijn, van zo’n intiem moment!

Dank u lieve meneer x, dat wij elkaar werkelijk mochten ont-moeten!

Hadewey