Maestro, thank you for the music!

Muziek maken is niet zo eenvoudig, denk maar eens aan het toetsenbord van een piano, een hele rits witte toetsen en dan al die zwarte nog! Het is een uitdaging om met de witte en zwarte toetsen een melodie te maken, dat je alle tonen met elkaar verbind, elke toets wil uiteindelijk aangeraakt worden, zodat er een mooie melodie ontstaat.Een instrument bespelen kost je in het begin heel veel energie. En voor welk instrument kies je? Je gaat verschillende instrumenten uitproberen, een viool of gitaar, na geduldig oefenen breken de snaren, je gaat achter een drumstel zitten, ramt er lustig oplos, tot... de stokjes breken en uit een blaas instrument krijg je al helemaal geen geluid! Voor mij was het eerste instrument een accordeon, je weet wel zo'n kast op je buik en maar trekken en duwen! In eerste instantie bleef ik oefenen, want die witte en zwarte toetsen bleven me intrigeren, de as, bes en gis zijn net als: assen, wassen en maren! De eerste liedjes die ik speelde waren: "Klein, klein kleutertje... en Altijd is kortjakje ziek". En dan gebeurd er iets in je leven en stop je met het beleven en spelen van muziek.

Op een gegeven ogenblik wil je weer muziek horen en zelf weer een instrument bespelen, dan ga je op nieuw noten leren lezen! Ging de uitdaging aan, want de muziek die ik speelde, daar werd ik niet meer vrolijk van, het klonk eigelijk nergens meer naar, m'n keus was ook veranderd, geen boekie woekie, beat en mars muziek meer! Er ontstond een diep verlangen naar symfonische muziek, in mijn droom zat ik al in een prachtig orkest.

Om in een orkest mee te mogen spelen, moet je heel veel oefenen, leren luisteren, zuiver leren spelen, niet denken, maar voelen, de toetsen aanraken en weer loslaten, voelen waar de Maestro heen wil, om van al die instrumenten een geheel te maken. Kan je vertellen: ik heb wat tranen gelaten, ben boos geweest, omdat ik het muziekstuk niet begreep, de juiste snaar niet kon vinden, de angst bevloog me om uit het orkest gezet te worden, de adem werd me ontnomen door de spanning, voelde jaloezie, naar diegenen die het stuk wel begrepen! Daar allemaal door heen gaan om in een orkest te blijven spelen, daar was moed en vertrouwen voor nodig. Omdat De Maestro zijn vertrouwen liet voelen, gaf hij mij een mooi kado, kreeg weer zelfvertrouwen en bleef de uitdaging aangaan om in mijn orkest mee te blijven spelen. De Maestro is zo'n Kracht Bron, hij dirigeert met zoveel Liefde, Compassie en Geduld! Maakt van alle indiviele muzikanten EEN en je voelt dat je EEN wordt met het GEHEEL. De Maestro weet zijn orkest zo te dirigeren dat elke muzikant, zijn hart opent, tot tranens toe ontroerd raakt door de vibratie van de muziek! We speelden de sterren van de hemel tijdens een medley van wereldberoemde nummers: Memory, The rose, I do'nt no how to love him, Stay with me till the morning, You've got a friend, Crying in the chapel, Happinez, You'll never wolk alone , Can You Feel The Love Insite, en tot slot, Thank You For The Music!Met een warm en dankbaar hart denk ik terug aan alle voorbereidingen en uiteindelijk het prachtige concert! Lieve lezer voor dit nieuwe jaar wens ik jou heel veel Vertrouwen in jou Maestro, voel Zijn vibratie, het zal een gevoelige snaar in je hart raken en als muziek in je oren klinken!

Hadewey